Þegar skepnur voru komnar á gjöf færðist margt í fastar skorður á bæjum, sem fór þó eftir búsetu. Daglegar gegningar, tóvinna og ef til vill einhverjar smíðar að viðbættum sjóróðrum við ströndina. Margt af þessu er okkur svo fjarlægt s.s. vatnsburður í eldhús og fjós, skólp og mykja út, við lítil ljós og skamma dagsbirtu. Taka þurfti til hey i gjafir, standa yfir fé á beit, jafnvel moka ofan af haganum viðraði þannig. Inni við tóku konur á móti blautum og götóttum fötum og plöggum karlanna sem bættist við langan vinnudag þeirra við eldhúsverk, barnauppeldi, mjaltir, og síðan tóskapinn. Verklagið var mismunandi á milli bæja og vinnukrafti, en ekki var óalgengt að hver maður ætti að skila ákveðnu dagsverki við spuna, prjónaskap eða vefnað, enda veturinn framleiðslutími gjaldmiðilis íslendinga um langa hríð, vaðmáls. Bandið sem varð til hét ýmsum nöfnum: þráður, ívaf, plaggaband, skóþráður, þríhyrnuband, allt eftir notum enda meira og minna öll ígangsklæði heimaunnin.
